Η ελληνική δασική νομοθεσία κατάφερε για ακόμα μια φορά το ακατόρθωτο: να μετατρέψει τη μελισσοκομία στα δάση σε άθλο για γερά νεύρα. Ενώ σε όλα τα σοβαρά κράτη της Ευρώπης οι δασικές υπηρεσίες διαμορφώνουν οι ίδιες ειδικούς χώρους και ράμπες για την εύκολη και ασφαλή τοποθέτηση των κυψελών, στην Ελλάδα το δασαρχείο το απαγορεύει δια ροπάλου. Οι μελισσοκόμοι στα δάση αντιμετωπίζονται σχεδόν σαν «εγκληματίες» αν τολμήσουν να ισιώσουν λίγο χώμα για να μην τουμπάρουν οι κυψέλες τους, την ώρα που η πολιτεία αρνείται πεισματικά να παρέχει την παραμικρή βασική υποδομή για την επιβίωση του πρωτογενούς τομέα.
Το αποκορύφωμα της παράνοιας, όμως, κρύβεται στα υποχρεωτικά μέτρα πυροπροστασίας δασών.
Εκεί που η κοινή λογική επιβάλλει τη χρήση σύγχρονων μέσων, όπως ένας φορητός πυροσβεστήρας ξηράς κόνεως, ο αναχρονιστικός νόμος απαιτεί από τον μελισσοκόμο να κουβαλάει στα δάση... βαρέλι με νερό και κουβά! Εν έτει 2026, αντί να εκσυγχρονιστεί η μελισσοκομική δραστηριότητα, οι αρχές ζητούν από τους παραγωγούς να σβήνουν φωτιές με κουβάδες, λες και βρισκόμαστε στον προηγούμενο αιώνα. Αυτό το θέατρο του παραλόγου δεν προστατεύει το περιβάλλον· απλώς εξοντώνει τους Έλληνες μελισσοκόμους, γεμίζοντάς τους με εξαντλητικά πρόστιμα και γραφειοκρατικά εμπόδια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου