Το λεγόμενο γιδοφάγωμα του Μεταξά
Όταν η κυβέρνηση λίγο πριν τον Β Armstrong πόλεμο έσφαξε όλα τα γίδια της Ελλάδας.
Μια πολύ περίεργη απόφαση πήρε η κυβέρνηση Μεταξά την τριετία 1937 ως το 1939.
Με το αιτιολογικό ότι τα κοπάδια των Αιγών κατέστρεφαν ελληνικά τα δάση, βγήκε διάταγμα για την ολική σφαγή αυτών.
Από την απόφαση αυτή την μεγαλύτερη ζημιά έπαθε η Ευρυτανία, που τότε η οικονομία της βασιζόταν μόνο στην κτηνοτροφία.
Μόνο στην Ευρυτανία σφαγιάστηκαν 100 χιλιάδες ζώα.
Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι έπρεπε να ανασάνουν τα βουνά από την υπερβόσκηση.
Ανεπίσημα οι φήμες λένε ότι η Γερμανία χρειάζονταν δέρματα για τα υποδήματα του στρατού της.
Παραθέτουμε στοιχεία για το έγκλημα εκείνου του καιρού που εκτός της οικονομικής ζημιάς λίγα χρόνια αργότερα συνέβαλε στον λιμό της κατοχής, κατά τον οποίο έχασαν την ζωή τους από πείνα τουλάχιστον 250 χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα.
Προσοχή
Οποιαδήποτε ομοιότητα με την σημερινή κατάσταση είναι εντελώς τυχαία...
Από το 1937-39 στην Ευρυτανία εξοντώθηκαν 90-100 χιλιάδες γίδια (χωρικά και νομαδικά).
Ο κλονισμός που έπαθε η οικονομία της Ευρυτανίας από την εξόντωση των γιδιών ήταν τεράστιος.
Το Κράτος, αδιαφορώντας για τη ζωή των ορεινών πληθυσμών που βασικά ζούσαν από τη γιδοτροφία, αφαίρεσε από τη λαϊκή οικονομία της Ευρυτανίας ετήσιο ακαθάριστο εισόδημα 27-30 εκατομ. δραχμές (σε τιμές 1939), χωρίς αυτό να αντικατασταθεί με τίποτα.
Η απαγόρευση της αιγοβοσκής ήταν το πιο μεγάλο κτύπημα για τη χωρική οικονομία της Ευρυτανίας, που σχεδόν μοναδική πηγή χρηματικού εισοδήματος είχε τα γίδια.
Βίαια κι απότομα αφαιρέθηκε το χρηματικό εισόδημα με το οποίο η χωρική οικογένεια αγόραζε το ψωμί που της έλειπε.
Λιγόστεψε το γάλα, το βούτυρο, το κρέας και χειροτέρεψαν οι συνθήκες διατροφής του πληθυσμού.
Ακολούθησε η πείνα της κατοχής 1940-1945
Συνέπειες & Συνθήκες
Τεράστιες Απώλειες: Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν από λιμό και πείνα, ιδιαίτερα στην Αθήνα και τον Πειραιά (τουλάχιστον 40.000 νεκροί μόνο στις πόλεις), με τον αριθμό των θανάτων να τετραπλασιάζεται και εξαπλασιάζεται κατά τις χειρότερες περιόδους.
Διατροφική Αθλιότητα: Ο κόσμος έτρωγε τα πάντα: σκαντζόχοιρους, μουλάρια, χελώνες, ενώ η μπομπότα (αλεύρι καλαμποκιού) και το κουκουτσάλευρο έγιναν η «καθημερινότητα» της πείνας.
Κοινωνική Κατάρρευση: Το ένστικτο της επιβίωσης κυριάρχησε, με σκοπιμότητες και παρατυπίες στη διανομή συσσιτίων για τη διασφάλιση μεριδίων για συγγενείς.
Μαύρη Αγορά: Δημιουργήθηκε μια ανηλεής μαύρη αγορά, όπου οι τιμές εκτοξεύτηκαν, καθιστώντας τα βασικά είδη διατροφής απρόσιτα για την πλειοψηφία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου