Ζήτησα από τα μέλη της ομάδας μας στο Facebook να αφήσουν ένα σχόλιο, για το ποιόν θεωρούν οι ίδιοι ως τον χειρότερο εφιάλτη του μελισσοκόμου.
Οι απαντήσεις πολλές.
Τα μέλη απάντησαν, για σφήκες, σερσέγκια, το κράτος, ο υπουργός Τσιάρας, ο Μητσοτάκης, οι μελισσοφάγοι, οι έμποροι, η κακή νοοτροπία, ο καιρός, η ανομβρία, η ξηρασία, οι φωτιές, οι φυσικές καταστροφές, οι ασθένειες των μελισσών, το να πας στο βουνό και να έχεις ξεχάσει να πάρεις αναπτήρα μαζί σου, η πείνα, η κυβέρνηση, η κλεψιά, οι ελληνοποιήσεις, το να βγαίνει η χρονιά και να μην έχεις βγάλει μέλι, η σμηνουργία, και πολλές άλλες απαντήσεις που έχουν βάση και είναι απολύτως δικαιολογημένες.
Θεωρώ ότι πρέπει να ρωτάμε τους μελισσοκόμους κάπου κάπου, και ειδικά θα ήταν χρήσιμο η ΟΜΣΕ να το κάνει και την επόμενη φορά που θα πάει στο Υπουργείο να παραδώσει αυτές τις απαντήσεις στον υπουργό.
Στον εκάστοτε υπουργό, εγώ δεν κάνω πολιτική, ούτε υποστηρίζω κόμματα και αν κάποιος έχει παρακολουθήσει την πορεία αυτού του ιστολογίου θα έχει διαπιστώσει ότι τα έχωνε σε όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις που έχουν περάσει στα 15 χρόνια που υπάρχει στο διαδίκτυο.
Μέχρι πριν λίγες ημέρες αν με ρωτούσατε, πιθανότατα θα σας έδινα και εγώ κάποια απάντηση σχετική με όσες αναφέρθηκαν παραπάνω.
Ακούστε όμως τι έπαθα.
Πριν δύο περίπου εβδομάδες με την Φρόσω ήμασταν για μια ακόμα ημέρα στα μελίσσια.
Αφαιρούσαμε, πατώματα, δίναμε τροφές και βάζαμε ταινίες για την βαρρόα.
Οι θερμοκρασίες ήταν πολύ μεγάλες και είχε ζέστη.
Αν και το καλοκαίρι πηγαίνουμε πρωί στα μελίσσια, δεν την αντέχω την ζέστη.
Έτσι δεν φοράω γάντια, δεν μπορώ να δουλέψω με ζέστη και γάντια.
Κάθε φορά με τσιμπούν κάποιες μέλισσες αλλά το έχω συνηθίσει και δεν με ενοχλεί.
Εκείνη την ημέρα με τσίμπησαν τέσσερις μέλισσες στο δεξί μου χέρι, αλλά συνέχιζα την δουλειά χωρίς πρόβλημα.
Ωστόσο κάτω από μια κυψέλη είχαν φτιάξει φωλιά τα σερσέγκια και φυσικά δεν το γνώριζα.
Τίποτα δεν μαρτυρούσε αυτό, ούτε υπήρχε εμφανή κίνηση που να δικαιολογεί τέτοια υποψία.
Επειδή το μελίσσι δεν ήταν πολύ δυνατό αποφάσισα να του αφαιρέσω το πάτωμα.
Καθαρίσαμε τις κηρήθρες από τις μέλισσες αλλά έμειναν λίγες στα τοιχώματα του άδειου πατώματος.
Όπως συνηθίζεται πήγα πάνω από το μελίσσι και χτύπησα το πάτωμα ώστε να πέσουν οι μέλισσες μέσα στην κυψέλη.
Ωστόσο ο χτύπος αυτός ερέθισε τα σερσέγκια που είχαν φωλιά κάτω από την κυψέλη και πετάχτηκαν καμιά τριανταριά.
Όταν τα είδα άρπαξα το πάτωμα και προσπάθησα να φύγω.
Δυστυχώς όμως ένα ήρθε και με τσίμπησε στο παράμεσο δάχτυλο του δεξιού μου χεριού.
Το τσίμπημα πόνεσε πολύ.
Επειδή πριν δύο χρόνια με ξαναείχε τσιμπήσει και εκτός του πόνου δεν έπαθα τίποτα το φοβερό, δεν έδωσα σημασία.
Τελειώσαμε την δουλειά και μετά από λίγη ώρα φύγαμε.
Όμως το δάχτυλο άρχισε να πρήζεται όλο και πιο πολύ, και επειδή άρχισα να νιώθω και μια μικρή βραχνάδα στην φωνή, όταν περάσαμε μπροστά από το φαρμακείο πήρα αντιισταμινικά χάπια.
Ο φαρμακοποιός είπε να πάρω ένα καθώς δεν είχα αλλεργικό πρόβλημα στο παρελθόν.
Εγώ πήρα δύο καθώς έτσι με είχε συμβουλεύσει ένας αλλεργιολόγος παλιότερα να κάνω σε περίπτωση που λόγω επαγγέλματος νιώσω τίποτα περίεργο μετά από τσίμπημα.
Πήρα δύο χάπια λοιπόν και δεν παρουσίασα κάτι ύποπτο ως το βράδυ.
Μόνο που το πρήξιμο του χεριού μεγάλωσε και πέρασε τον καρπό.
Όλη την νύχτα υπέφερα.
Είχα τυλιγμένο το χέρι με κρύες κομπρέσες, αφού μόνο έτσι ένιωθα μια κάποια ανακούφιση.
Ένιωθα κάψιμο σε όλο το χέρι μέχρι το μπράτσο και μια συνεχόμενη κράμπα που δεν υποχωρούσε.
Έπαιρνα παυσίπονα και έκανα υπομονή να περάσει.
Μετά την τρίτη ημέρα και χωρίς να είμαι σε θέση να πάω για δουλειά άρχισε επιτέλους το πρήξιμο να υποχωρεί και λίγο ο πόνος.
Ωστόσο με παυσίπονα ένιωθα καλύτερα, και μετά την τέταρτη ημέρα άρχισα να πηγαίνω πάλι για δουλειά στα μελίσσια.
Εκεί με τσίμπησαν εκ νέου μέλισσες χωρίς να δώσω σημασία.
Μια εβδομάδα μετά το τσίμπημα του μελισσιού ξαφνικά την νύχτα έπαθα αναφυλακτικό σοκ.
Άρχισα να έχω τρελή φαγούρα, στο σώμα στις παλάμες και στις πατούσες.
Πήρα αντιισταμινικά και την επόμενη πρωί πρωί πήγα σε αλλεργιολόγο.
Ο γιατρός είπε ότι δεν είναι σύνηθες να επιμένει μετά μια εβδομάδα αλλά είχε και ασθενή που μετά από τσίμπημα σερσεγκιού έκανε 6 μήνες να ανοίξει το χέρι του και να λειτουργήσει κανονικά.
Μου έγραψε ένα σωρό αιματολογικές εξετάσεις και μου έγραψε αντιισταμινικά χάπια και κορτιζόνη για μια θεραπεία 15 ημερών.
Οι εξετάσεις κόστιζαν ένα κάρο λεφτά.
Οι μισές έγιναν στο νοσοκομείο, οι οποίες δείχνουν κάποια αλλεργία, και οι εξατομικευμένες που θα δείξουν σε τι ακριβώς έχω αλλεργία γίνονται μόνο έξω και με πληρωμή, και είναι και ακριβές.
Ο γιατρός είπε ότι πρέπει να αποφεύγω κάθε λογής τσίμπημα που θα μπορούσε να το πυροδοτήσει ξανά, μετά των οποίων και η μέλισσα.
Έτσι και έκανα, πλέον πήγα στα μελίσσια ντυμένος σαν αστροναύτης και δεν με ξανατσίμπησαν.
Προχτές την νύχτα όμως ήρθε δεύτερο αναφυλακτικό σοκ χωρίς αιτία.
Δεν με τσίμπησε τίποτα εδώ και πολλές ημέρες, δεν έκανα τίποτα που να το δικαιολογεί και επιπλέον έπαιρνα και την θεραπεία.
Αυτό έριξε παρά πολύ το ηθικό μου.
Η αίσθηση ξαφνικά να καίγεσαι, να ζαλίζεσαι, να πρήζεσαι στα καλά καθούμενα προκαλεί φόβο.
Ο γιατρός ξανά είπε ότι δεν είναι σύνηθες αλλά μπορεί να συμβεί, και περιμένουμε ακόμα κάποιες εξετάσεις να βγουν.
Φωνές όπως ότι πρέπει να εγκαταλείψω την μελισσοκομία ακούγονται σαν εφιάλτης στα αυτιά μου.
Η πιθανότητα πλέον να έγινα αλλεργικός όχι μόνο στα τσιμπήματα αλλά και σε κάποιες αθώες τροφές όπως το γάλα στον καφέ είναι μεγάλη.
Πως μπορεί να είναι μια ζωή στο εξής που όχι μόνο δεν θα μπορώ να πηγαίνω στα μελίσσια σαν άνθρωπος, δεν θα μπορώ να τρώω, και επιπλέον θα πρέπει να ανακαλύψω και τι πυροδοτεί το αναφυλακτικό σοκ με αγχώνει.
Το άγχος, ο φόβος, το στρες και τα νεύρα μου έχουν χτυπήσει πολύ πάνω από το κόκκινο.
Θα έλεγα ότι πάω κατευθείαν για κατάθλιψη, αν δεν το πάρω αλλιώς το θέμα.
Δύο εβδομάδες μετά το τσίμπημα νιώθω μουδιασμένο το δεξί μου χέρι ακόμα.
Δεν ξέρω τι μέλλον έχω και πως θα το αντιμετωπίσω τελικά.
Τις αρρώστιες που μου έχει στείλει ως δοκιμασίες ο Θεός στην ζωή μου ως τώρα, τις έχω αντιμετωπίσει μαθαίνοντας να ζω μαζί τους.
Το συγκεκριμένο είναι πολύ σοβαρό και τρομακτικό όμως.
Καταλήγω λοιπόν μετά από αυτή την δοκιμασία, ότι ο χειρότερος εφιάλτης του μελισσοκόμου μακράν, είναι το ενδεχόμενο να αποχωριστεί τα μελίσσια του.
Λόγοι υγείας να του απαγορεύσουν να τα πλησιάσει ξανά δηλαδή.
Πιθανότατα το όξινο δηλητήριο των μελισσών και το αλκαλικό δηλητήριο του σερσεγκιού προκάλεσαν κάποια περίεργη αντίδραση του οργανισμού.
Σπιτικές θεραπείες με ξύδια και αμμωνία δεν βοήθησαν στο παραμικρό.
Πόσο το μετανιώνω που δεν φορούσα γάντια δεν φαντάζεστε.
Ο λόγος είναι ότι επειδή ένιωθα άτρωτος στα τσιμπήματα δεν με φόβιζαν αυτά.
Όπου υπήρχε σφηκοφωλιά και φωλιά σερσεγκιών (σκούρκων) εμένα φώναζαν για να τους βγάλω από την δύσκολη θέση, και το έκανα ευχαρίστως ώστε να απαλλάξω τον κόσμο από την δύσκολη θέση.
Αυτή η μεγάλη σιγουριά ήταν που με έφαγε λοιπόν.
Και αν γράφω σήμερα αυτό το άρθρο είναι όχι για να με λυπηθεί αυτός που το διαβάζει, αυτό δεν θα το ήθελα.
Το κάνω για να ξέρετε πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση αυτή και να προσέχετε και εσείς.
Όσο για εμένα.
Νεκρό θα με πάρουν από τα μελίσσια μου...
Το θέμα είναι, το πως θα μάθω να ζω με αυτή την κατάσταση, και το πόσο καιρό θα μου πάρει μέχρι να το καταφέρω αυτό και να νιώσω καλύτερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου