Πριν λίγο καιρό μιλήσαμε για την Αμερικάνικη σηψηγονία και σας την παρουσιάσαμε.
Είπαμε
τότε, και λέμε και σήμερα ότι το καλύτερο που έχει να κάνει ένας
μελισσοκόμος αν διαπιστώσει ότι κάποιο η κάποια μελισσάκια του έχουν
Αμερικάνικη σηψηγονία είναι να τα κάψει, για να είναι σίγουρος ότι
απαλλάχθηκε το μελισσοκομείο του από αυτή την ασθένεια.
Παλιότερα
πολλοί ήταν εκείνοι οι μελισσοκόμοι που έβαζαν τεραμυκίνη στα άρρωστα
μελίσσια τους πιστεύοντας ότι έτσι θα τα γιατρέψουν από την ασθένεια.
Με
λύπη σας αναφέρω ότι κυρίως οι ηλικιωμένοι μελισσοκόμοι μας,
εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να το κάνουν, αρνούμενοι την
πραγματικότητα πεισματικά.
Θα
σας πούμε ότι βάζοντας τεραμυκίνη στο μελίσσι για την αμερικάνικη σήψη
το μόνο που πτωχαίνουμε είναι να σκεπάζουμε την αρρώστια προσωρινά.
Όταν
έρθει η εποχή του τρύγου το τρυγάμε κι αυτό μαζί με τα υπόλοιπα, τα
μολυσμένα πλαίσια του θα μπουν στο μελιτοεξαγωγέα μαζί με τα πλαίσια
των υγιών μελισσιών μας, με αποτέλεσμα να μολυνθούν όλα.








