Κάθε καλοκαίρι το ίδιο θλιβερό έργο σε επανάληψη. Οι δασικές πυρκαγιές κατακαίνε τη χώρα, η κρατική μηχανή τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα και ξαφνικά... «εύρεση ενόχου». Ποιος φταίει; Μα φυσικά, ο εύκολος στόχος. Ο άνθρωπος με την μελισσοκομική φόρμα, το καπνιστήρι μελισσοκομίας και τα μελίσσια του.
Φτάνει πια με τη στοχοποίηση που υφίσταται ο Έλληνας μελισσοκόμος. Είναι ώρα να ειπωθούν αλήθειες για τη μελισσοκομία στην Ελλάδα και τις φωτιές, τις οποίες κάποιοι εσκεμμένα «ξεχνούν» στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Ο Μελισσοκόμος είναι ο Φύλακας, όχι ο Εμπρηστής
Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους με απλή λογική, για να καταλάβουν και όσοι δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε δάσος:
- Το δάσος είναι η επιβίωσή μας: Το δικό μας μελισσοκομικό εργαστήρι είναι η ίδια η φύση. Εκεί είναι το βιος μας, η περιουσία μας, η παραγωγή για το μέλι μας. Ποιος λογικός άνθρωπος θα έκαιγε το ίδιο του το σπίτι και τα μελίσσια του;
- Τα μάτια της υπαίθρου: Οι μελισσοκόμοι βρίσκονται στα πιο δύσβατα σημεία, εκεί που δεν πατάει κανείς άλλος. Είναι οι πρώτοι που θα δουν μια εστία φωτιάς, οι πρώτοι που θα ενημερώσουν την Πυροσβεστική, οι πρώτοι που θα τρέξουν με τα αγροτικά τους αυτοκίνητα για την κατάσβεση.
Η Υποκρισία των Απαγορεύσεων
Τις ημέρες με υψηλό κίνδυνο (κατηγορία 4 και 5), ο κλάδος δέχεται τεράστιο πλήγμα. Οι οριζόντιες απαγορεύσεις εισόδου στα δάση εμποδίζουν τη βασική μελισσοκομική φροντίδα.
- Το παράδοξο: Την ώρα που απαγορεύεται στον επαγγελματία μελισσοκόμο να πάει να ελέγξει, να τροφοδοτήσει ή να ποτίσει τις κυψέλες του (με όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας), το δάσος μένει εντελώς απροστάτευτο από τα μάτια των ανθρώπων του μόχθου.
- Η ασφάλεια στο καπνιστήρι: Ο σύγχρονος παραγωγός χρησιμοποιεί το καπνιστήρι με θρησκευτική ευλάβεια. Ξέρει πώς να το ανάψει με ασφαλή καύσιμη ύλη για καπνιστήρι, πώς να το σβήσει και πώς να το ασφαλίσει. Δεν είναι ένας άσχετος εκδρομέας. Είναι μελισσοκόμος με εκπαίδευση και εμπειρία.
Ποιος Φταίει Τελικά για τις Πυρκαγιές;
Αντί το κράτος να κυνηγάει τους ανθρώπους της παραγωγής, ας κοιτάξει τις πραγματικές πληγές:
- Τα ακαθάριστα δάση και τις ανύπαρκτες αντιπυρικές ζώνες.
- Τα δίκτυα ρεύματος με τους σπινθήρες από τους μετασχηματιστές μέσα στα πεύκα.
- Την έλλειψη συντονισμού και τη χρόνια υποστελέχωση των δασικών υπηρεσιών.
Αλλά βέβαια, είναι πολύ πιο εύκολο να βγει μια είδηση για «πρόστιμο σε μελισσοκόμο» παρά να αποδεχτεί η πολιτεία τις ευθύνες της κρατικής ολιγωρίας.
Στήριξη στη Μελισσοκομία, και Όχι Διωγμός
Οι μελισσοκόμοι της Ελλάδας δεν είναι εγκληματίες. Είναι οι τελευταίοι ακρίτες της ελληνικής φύσης. Χωρίς αυτούς, την επικονίαση των μελισσών και την παρουσία τους, η αναγέννηση των καμένων δασών θα είναι αδύνατη.
Σταματήστε να μας δείχνετε με το δάχτυλο. Είμαστε η λύση, όχι το πρόβλημα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου